Zašto je Falun Gong progonjen u Kini?

Suštinski razlog je to što je KPK totalitarni režim, iako se pokušava prikazati kao autoritarni. U čemu je razlika?

I totalitarni i autoritarni režimi oblici su diktature. Ali autoritarni režim ipak dopušta da određene institucije postoje izvan njegove kontrole. Totalitarni režim, s druge strane, želi kontrolisati sve — sav javni i privatni život pod apsolutnom je kontrolom vladara, odnosno Partije. On ne dopušta nikakva suprotstavljena ili opoziciona mišljenja niti političke stranke. Pod totalitarnim režimom nema nezavisne štampe ni nezavisnog pravosuđa. To je kao u lenjinističkim ili staljinističkim sistemima — mogu vam učiniti bilo šta, i ako tako odluče, mogu učiniti da nestanete. Stoga svaka nezavisna snaga u društvu — bila ona politička, vjerska ili neka druga — mora biti stavljena pod njihovu kontrolu, ili postaje neprijatelj.

Samo sedam godina nakon predstavljanja javnosti, Falun Gong je postao najpopularnija qigong praksa u kineskoj historiji. Do 1998. godine Falun Gong je prakticiralo više Kineza nego što je Komunistička partija imala članova.

Falun Gong je privlačio ljude iz svih društvenih slojeva, od poljoprivrednika do univerzitetskih profesora, od kulturne elite do visokih vojnih i policijskih oficira. Praksu su učili čak i članovi porodica centralnog politbiroa KPK — najvišeg upravnog tijela Partije u zemlji.

70–100 miliona — Studija koju je 1998. godine provela kineska Državna komisija za sport procijenila je da u Kini u to vrijeme Falun Gong prakticira više od 70 miliona ljudi. Kineska državna televizija otprilike u isto vrijeme emitovala je prilog u kojem voditelj publici saopštava da „više od 100 miliona ljudi uči Falun Gong“. To bi značilo da je u zemlji od (tada) 1,3 milijarde stanovnika Falun Gong prakticirao svaki trinaesti čovjek.

Neki lideri KPK doživljavali su tako velike brojke, koje su neprestano rasle, kao prijetnju — pogotovo zato što su premašivale tadašnjih 60 miliona članova KPK.

Komunizam, kao totalitarna ideologija, kontroliše sve aspekte života ljudi, uključujući i ono što smiju misliti i u šta smiju vjerovati. U Kini sve crkve, hramovi, pa čak i zdravstvene prakse smiju djelovati samo uz odobrenje i pod kontrolom KPK. Zato je i Falun Gong, kada je prvi put predstavljen javnosti u Kini, morao biti predstavljen pod okriljem državnog Kineskog udruženja za istraživanje qigong nauke.

Osnivač Falun Gonga, gospodin Li Hongzhi, obilazio je Kinu i držao predavanja samo dvije godine, od 1992. do 1994. Nakon toga praksa se nastavila brzo širiti od usta do usta i putem neformalne mreže lokalnih volontera koji su je podučavali na javnim mjestima za vježbanje.

Godine 1996. Falun Gong se povukao iz državnog Kineskog udruženja za istraživanje qigong nauke zbog pritisaka da osnuje ogranak Komunističke partije i da praksu naplaćuje.

Gospodin Li želio je praksu sačuvati od političkog uticaja. Želio je i da ona ostane lična praksa, bez formalnog članstva, koja se uvijek prenosi besplatno.

Falun Gong je time postao najveća grupa izvan kontrole Komunističke partije Kine.

Otkako je 1949. godine preuzela vlast, KPK kineskom narodu nasilno nameće komunističke ideale, što je naročito činila tokom burne Velike kulturne revolucije. Ta prisilna indoktrinacija zamijenila je duboko duhovnu kinesku kulturu ideologijom ateizma, materijalizma i borbe — učeći ljude da „nalaze radost“ u borbi protiv neba, protiv prirode i jednih protiv drugih.

U oštroj suprotnosti s tim, učenja Falun Gonga iznova su uvela drevnu mudrost duhovnog razvoja, vjeru u božansko i tradicionalne vrijednosti — sve ono što je hiljadama godina održavalo kinesku civilizaciju. Osnovna načela Falun Gonga — istinitost, dobrodušnost i tolerancija — bila su sušta suprotnost komunističkoj kulturi, koja vlada obmanom i borbom.

Ukratko, lideri KPK strahovali su da bi snažan moralni kodeks Falun Gonga mogao potkopati nasilne, lenjinističke metode kojima Partija kontroliše društvo.

Bivši lider KPK Jiang Zemin lično je isplanirao, pokrenuo i nadzirao kampanju za eliminaciju Falun Gonga, iako su se drugi visoki lideri toj kampanji protivili. Učinio je to u očajničkom pokušaju da izgradi vlastitu moć.

Jiang Zemin postao je lider KPK 1989. godine ponajviše zahvaljujući svojoj podršci masakru na Tiananmenu, ali je unutar partije imao vrlo malo podrške. Bio je nepopularan u centralnom politbirou KPK, a mnogi su Jianga smatrali prelaznom figurom koja će nakon svega nekoliko godina biti zamijenjena.

Jiang, nekadašnji gradonačelnik Šangaja, imao je reputaciju čovjeka koji se „trudi izgledati korisno, a ništa ne uraditi“. Čak je i u javnosti postao meta poruge zbog niza neugodnih ispada pred drugim svjetskim liderima.

Dok je Jiangov lični imidž trpio, a njegova pozicija u partiji ostajala nestabilna, Falun Gong je brzo rastao, stičući pohvale i priznanja širom Kine, uključujući i ona mnogih državnih institucija. Štaviše, Falun Gong je donio preporod tradicionalnih vrijednosti — vrijednosti koje je komunistički režim decenijama pokušavao slomiti.

Prema riječima mnogih zvaničnika iz njegovog okruženja, Jiang je postajao očajan.

U nastojanju da učvrsti svoju moć i uguši taj preporod tradicionalnih vrijednosti, Jiang je posegnuo za taktikama kojima su se služili mnogi raniji lideri KPK. Pokrenuo je nasilnu kampanju protiv jednog dijela kineskog društva kako bi ga eliminisao, a istovremeno zastrašivanjem natjerao ostatak društva na pokornost i izgradio vlastitu moć.

Prema pisanju Washington Posta, „obračun [s Falun Gongom] poduzet je da bi se demonstrirala i učvrstila moć kineskog rukovodstva … Izvori iz Komunističke partije rekli su da stalni komitet Politbiroa nije jednoglasno podržao obračun te da je predsjednik Jiang Zemin sam odlučio da Falun Gong mora biti eliminisan“. Pozivajući se na jednog partijskog zvaničnika, isti tekst navodi: „Ovo je za Jianga očigledno vrlo lična stvar.“

U članku iz februara 2001. godine tadašnji viši CNN-ov analitičar za Kinu Willy Lam napisao je da se čini da Jiang „masovni pokret koristi za promovisanje odanosti sebi“.

Više od dvadeset godina kasnije progon i dalje traje.